کاندر او آن شعله های خشم بود

چون بلورین ساغری خرد و ظریف

از فشار پنجه های من شکست

شاد شد دل تا شکست آن چشم شوم

لیک، چون از هم گشودم دست را

در کفم زخمی چو نقش چشم بود

هر چه مرهم می نهم این زخم را