گر چه در خانه من بود ز هر گونه چراغ

بی سخن با نگهش فرصت گفتارم بود

آن که من بسته زنجیری ی مویش بودم

وه، چه خوش بود! که او نیز گرفتارم بود

یاد او شمع شب افروز شب تارم بود

صبحدم نور چو در پنجره ها می خندید

در برم خنده به لب بوسه طلب یارم بود