صبحدم نور چو در پنجره ها می خندید

وه، چه خوش بود! که او نیز گرفتارم بود

گر چه در خانه من بود ز هر گونه چراغ

یاد او شمع شب افروز شب تارم بود

در برم خنده به لب بوسه طلب یارم بود

وقت تابیدن خورشید در ایینه آب

روی او نیز در آیینه پندارم بود