در برم خنده به لب بوسه طلب یارم بود

گر چه در خانه من بود ز هر گونه چراغ

یاد او شمع شب افروز شب تارم بود

صبحدم نور چو در پنجره ها می خندید

وقت تابیدن خورشید در ایینه آب

روی او نیز در آیینه پندارم بود

حیف و صد حیف که امروز به هیچم بفروخت