دوخته با سپیدی تاری چند

پنجه غول سرکش ایام

زده بر چهر تو شیاری چند

مخمل گیسوی سیاه مرا

رفته ایام و، دیده من و تو

هم چنان سوی مقصدی نگران

وه، چه مقصد، که کس نجسته ورا