تا دوزخ هجر تو ز مینوی تو رفتیم

بگذار بمانند حریفان همه چون ریگ

ما آب روانیم که از جوی تو رفتیم

وصل تو به آن منت جانکاه نیرزید

چون آن سخن تلخ که ناگاه شبی رفت

بر آن لب شیرین سخنگوی تو، رفتیم

انصاف محبان چو ندادی به محبت