آسمانا! ز ستم های تو خورشید گرفت

که خود از سنگ سیه بستر و بالین داری

امشب، ای شمع، بسوز از غم و دردم که تو هم

با من سوخته جان الفت دیرین داری

دامنت سبز! جگر گوشه خونین داری

تو که خود عاشق و دیوانه یار دگری

کی خبر از دل دیوانه سیمین داری؟