روزگاری شمع بودم، سوختم، افروختم

بر سپیدی های اوراق زمان افتاده ام

جای پای رهرو عشقم، مرا نشناخت کس

بر جبین خاک، بی نام و نشان افتاده ام

غرق اشک خود، کنون چون ریسمان افتاده ام

کوه پا برجا نیم، سرگشته ام، آواره ام

پیش راه باد، چون ریگ روان اقتاده ام