غرق اشک خود، کنون چون ریسمان افتاده ام

جای پای رهرو عشقم، مرا نشناخت کس

بر جبین خاک، بی نام و نشان افتاده ام

روزگاری شمع بودم، سوختم، افروختم

کوه پا برجا نیم، سرگشته ام، آواره ام

پیش راه باد، چون ریگ روان اقتاده ام

شاخه سر درهمم، گر بر بلندی خفته ام