جفت خاک ره، چون نقش سایبان افتاده ام

کوه پا برجا نیم، سرگشته ام، آواره ام

پیش راه باد، چون ریگ روان اقتاده ام

شاخه سر درهمم، گر بر بلندی خفته ام

استوارم سخت، چون زنجیر و رسوا پیش خلق

همچنان از این دهان در آن دهان افتاده ام

قطره یی بی رنگ بودم، نور عشق از من گذشت