مرا به صحبت بیگانگان مده نسبت

همیشه سوی رهت چشم انتظار من است

چو برکه از دل صافم فروغ عشق بجوی

اگرچه آیت غم چهر پرشیار من است

که من عقابم و مردار کی شکار من است؟

دریغ، سوختم از هجر و باز مرد حسود

درین خیال که دلدار در کنار من است