که من عقابم و مردار کی شکار من است؟

چو برکه از دل صافم فروغ عشق بجوی

اگرچه آیت غم چهر پرشیار من است

مرا به صحبت بیگانگان مده نسبت

دریغ، سوختم از هجر و باز مرد حسود

درین خیال که دلدار در کنار من است

درخت تشنه ام و رسته پیش برکه آب