دریغ، سوختم از هجر و باز مرد حسود

اگرچه آیت غم چهر پرشیار من است

مرا به صحبت بیگانگان مده نسبت

که من عقابم و مردار کی شکار من است؟

درین خیال که دلدار در کنار من است

درخت تشنه ام و رسته پیش برکه آب

چه سود غرقه اگر نقش شاخسار من است؟