درخت تشنه ام و رسته پیش برکه آب

که من عقابم و مردار کی شکار من است؟

دریغ، سوختم از هجر و باز مرد حسود

درین خیال که دلدار در کنار من است

چه سود غرقه اگر نقش شاخسار من است؟

به شعله یی که فروزد به رهگذار نسیم

نشانی از دل پرسوز بیقرار من است