چه سود غرقه اگر نقش شاخسار من است؟

دریغ، سوختم از هجر و باز مرد حسود

درین خیال که دلدار در کنار من است

درخت تشنه ام و رسته پیش برکه آب

به شعله یی که فروزد به رهگذار نسیم

نشانی از دل پرسوز بیقرار من است

چو آتشی که گذارد به جای خاکستر