به شعله یی که فروزد به رهگذار نسیم

درین خیال که دلدار در کنار من است

درخت تشنه ام و رسته پیش برکه آب

چه سود غرقه اگر نقش شاخسار من است؟

نشانی از دل پرسوز بیقرار من است

چو آتشی که گذارد به جای خاکستر

ز عشق، این دل افسرده یادگار من است