گل او را به ناز می پرورد

دل من باغ دلفریبی بود

سبزه یی داشت، لاله زاری داشت

آفتاب محبت گرمی

هر سحر دیده ام چو می شد باز

شاخه یی می دمید و گل می کرد

رفت چندی و حیف! دانستم