پیش پای زمان پرکندم

سحری با دو چشم اشک آلود

همه را خشمگین ز بن کندم

آن همه عشق و ناز و مستی را

سال ها رفت و گلشنم پژمرده

خاطرم دشت سنگلاخی شد

نه به شاخی نهال او آراست