به چشم سرمه کشم تا دلت بلرزد سخت

به کوه درد و غمت، سخت تازیانه کشم

هزار چکه دلم شد ز تاب این حسرت

که پنجه در سر زلفت بسان شانه کشم

هنر بود که خدنگی براین نشانه کشم

شبی به کلبه سیمین اگر به روز آری

دمار از غم ناسازی زمانه کشم