هنر بود که خدنگی براین نشانه کشم

هزار چکه دلم شد ز تاب این حسرت

که پنجه در سر زلفت بسان شانه کشم

به چشم سرمه کشم تا دلت بلرزد سخت

شبی به کلبه سیمین اگر به روز آری

دمار از غم ناسازی زمانه کشم