شبی به کلبه سیمین اگر به روز آری

که پنجه در سر زلفت بسان شانه کشم

به چشم سرمه کشم تا دلت بلرزد سخت

هنر بود که خدنگی براین نشانه کشم

دمار از غم ناسازی زمانه کشم