پس برای چه پیمان شکستم؟

گور تاریک عشق و جوانی ست

من که نقش امید هوا را

از نهانخانه دل ستردم

پس چرا توبه از یاد بردم؟

گوش کن: ای نفس های سنگین

صد زبان با همه بی زبانی ست