بهوش باش که هنگام آن رسید بیا

ز بس نشستم و با شب حدیث غم گفتم

ز غصه زنگ من و رنگ شب پرید بیا

به وقت مرگم اگر تازه می کنی دیدار

به گام های کسان می برم گمان که تویی

دلم ز سینه برون شد ز بس تپید بیا

نیامدی که فلک خوشه خوشه پروین داشت