کنون که دست سحر دانه دانه چید بیا

به گام های کسان می برم گمان که تویی

دلم ز سینه برون شد ز بس تپید بیا

نیامدی که فلک خوشه خوشه پروین داشت

امید خاطر سیمین دل شکسته تویی

مرا مخواه از این بیش ناامید بیا