کی توانم همچو شب آبستن رازش کنم

غنچه صبرم شکوفا می شود، اما چه دیر

کو سرانگشت شتابی تا ز هم بازش کنم

قصه رسواییم چون صبح عالمگیر شد

در نگاه من زنی گنگ است و گنگی کامجوست

کامبخشی مهربان کو تا سخنسازش کنم

پرده شرمی به رخسار سکوت افکنده ام