در نگاه من زنی گنگ است و گنگی کامجوست

کو سرانگشت شتابی تا ز هم بازش کنم

قصه رسواییم چون صبح عالمگیر شد

کی توانم همچو شب آبستن رازش کنم

کامبخشی مهربان کو تا سخنسازش کنم

پرده شرمی به رخسار سکوت افکنده ام

بر فکن این پرده را تا قصه پردازش کنم