کامبخشی مهربان کو تا سخنسازش کنم

قصه رسواییم چون صبح عالمگیر شد

کی توانم همچو شب آبستن رازش کنم

در نگاه من زنی گنگ است و گنگی کامجوست

پرده شرمی به رخسار سکوت افکنده ام

بر فکن این پرده را تا قصه پردازش کنم

خفته دارد دل به هر تاری نوایی ناشناس