بر فکن این پرده را تا قصه پردازش کنم

در نگاه من زنی گنگ است و گنگی کامجوست

کامبخشی مهربان کو تا سخنسازش کنم

پرده شرمی به رخسار سکوت افکنده ام

خفته دارد دل به هر تاری نوایی ناشناس

زخمه غم گر زنی سازی نوا سازش کنم

چون غباری نرم، دل دارد غمی غمخوار کو؟