زخمه غم گر زنی سازی نوا سازش کنم

پرده شرمی به رخسار سکوت افکنده ام

بر فکن این پرده را تا قصه پردازش کنم

خفته دارد دل به هر تاری نوایی ناشناس

چون غباری نرم، دل دارد غمی غمخوار کو؟

کاشنای این سبک خیز سبک تازش کنم

من سرانگشت طلایی رنگ خورشیدم تو شب