چون غباری نرم، دل دارد غمی غمخوار کو؟

بر فکن این پرده را تا قصه پردازش کنم

خفته دارد دل به هر تاری نوایی ناشناس

زخمه غم گر زنی سازی نوا سازش کنم

کاشنای این سبک خیز سبک تازش کنم

من سرانگشت طلایی رنگ خورشیدم تو شب

زلف پر پیچ و خمت کو تا زهم بازش کنم.