عریان ز راه می رسم و پیکر مرا

شب چون هوای بوسه و آغوش می کنی

دزدانه جام یاد مرا نوش می کنی

پنهان به بوسه های گنه جوش می کنی

شرمنده پیش سایه پروانه می شوم

زان شمع شب فروز که خاموش می کنی