تا به کی آهسته نالم در نهان چون چشمه سار؟

خاطرم را مونس شب زنده داری آرزوست

شوره زار انتظارم درخور گل ها نبود

گو برویاند که دل را نیش خاری آرزوست

همچو موجم نعره دیوانه واری آرزوست

نور ماه آسمانم، بسته زندان ابر

هر دمم زین بستگی راه فراری آرزوست