چه دیده ایم به جز رنگی و ریایی چند؟

حکایتی است ز آغوش و بوسه و لب کشت

به کارنامه ما هست اگر خطایی چند

ز دوستی که در او بسته ایم دل همه عمر

لبم که خوابگه بوسه های ننگین است

گشوده شد ز چه رو با خدا خدایی چند؟

ز جرعه نوشی ی خود نیستم خجل که تو را