گشوده شد ز چه رو با خدا خدایی چند؟

ز دوستی که در او بسته ایم دل همه عمر

چه دیده ایم به جز رنگی و ریایی چند؟

لبم که خوابگه بوسه های ننگین است

ز جرعه نوشی ی خود نیستم خجل که تو را

نه حاجت است به پرهیز پارسایی چند

دریده دامن و آلوده جان و بی آزرم