نه حاجت است به پرهیز پارسایی چند

لبم که خوابگه بوسه های ننگین است

گشوده شد ز چه رو با خدا خدایی چند؟

ز جرعه نوشی ی خود نیستم خجل که تو را

دریده دامن و آلوده جان و بی آزرم

شدم اسیر تمنای بی وفایی چند

وفا و ساده دلی، عشق و ناشکیبایی