دریده دامن و آلوده جان و بی آزرم

گشوده شد ز چه رو با خدا خدایی چند؟

ز جرعه نوشی ی خود نیستم خجل که تو را

نه حاجت است به پرهیز پارسایی چند

شدم اسیر تمنای بی وفایی چند

وفا و ساده دلی، عشق و ناشکیبایی

سرشته شد گل من با چنین بلایی چند