شدم اسیر تمنای بی وفایی چند

ز جرعه نوشی ی خود نیستم خجل که تو را

نه حاجت است به پرهیز پارسایی چند

دریده دامن و آلوده جان و بی آزرم

وفا و ساده دلی، عشق و ناشکیبایی

سرشته شد گل من با چنین بلایی چند

ز جست و جوی حقیقت به خاطر سیمین