وفا و ساده دلی، عشق و ناشکیبایی

نه حاجت است به پرهیز پارسایی چند

دریده دامن و آلوده جان و بی آزرم

شدم اسیر تمنای بی وفایی چند

سرشته شد گل من با چنین بلایی چند

ز جست و جوی حقیقت به خاطر سیمین

نمانده جز عجبی چند و جز چرایی چند!