خونم خورند با همه گردنکشی، کسان

یک دم قدم به چشم گهرزا گذاریم

چون سبزه دمیده به صحرای دوردست

بختم نداده ره که به سر پا گذاریم

گر در بساط غیر چو مینا گذاریم

هر کس، نسیم وار ز شاخم نصیب خواست

تا چند چون شکوفه، به یغما گذاریم