قفس نکاست ز آزادگی که مرغ چمن

که از کرانه او صبح بخت جلوه گر است

اگر چه بسته تنم، قمری خیال مرا

به لاله زار نوازشگر افق گذر است

اسیر منت خاطر گداز بال و پر است

تو سرمه یی که به چشم خیال می کشمت

اگر چه روی تو عمری نهان ز چشم سر است