به تیغ بر دهن گل زند که پرده در است

به دیده پرده مژگان کشیده ام که مگر

نبینی آتش دل را که باز شعله ور است

چو غنچه حقه رازم، که آفتاب بلند

به دامن تو نشینم دوباره؟ دورم باد!

که این جدا شده عاشق نه خاک رهگذر است

گل سحر بدمد در شبم که سیمین گفت: