منت پای بسی راهگذر بر سرماست

گر چه چون کوه به دامان افق بستر ماست

دوری ی راه به نزدیکی ی دل چاره شود

کرمی کن که به در دوخته چشم تر ماست

آسمان سر زده از چشم کبود تو ولیک