دوری ی راه به نزدیکی ی دل چاره شود

گر چه چون کوه به دامان افق بستر ماست

منت پای بسی راهگذر بر سرماست

کرمی کن که به در دوخته چشم تر ماست

آسمان سر زده از چشم کبود تو ولیک

آنچه در او نکند جلوه گری، اختر ماست