همچو زنبق نشکفتیم در آغوش چمن

آنچه در او نکند جلوه گری، اختر ماست

گر چه شد چشمه صفت خانه ما سینه کوه

باز منظور بسی اهل نظر، منظر ماست

گل کوهیم که از سنگ سیه بستر ماست

گلشن خاطر ما را چمن آرایی نیست

سادگی زینت ما، پاکدلی زیور ماست