چون غزالان در سیاهی دیدگانم روشن است

این که با خود می کشم هر سو، نپنداری تن است

گور گردان است و در او آرزوهای من است!

آتش سردم که دارم جلوه ها در تیرگی

من نه باغم، غنچه های ناز من تک دانه نیست

پهن دشتم، لاله های داغ من صد خرمن است

این که چون گل می درم از درد و افشان می کنم