آسمان را من جگرخون کردم از اندوه خویش

پهن دشتم، لاله های داغ من صد خرمن است

این که چون گل می درم از درد و افشان می کنم

پیش اهل دل تن و پیش شما پیراهن است

در جگر گاه افق، خورشید، سوزن سوزن است

این که می جوشد میان هر رگم دردی است داغ

دورگاه درد جوشان است و پنداری تن است!