دورگاه درد جوشان است و پنداری تن است!

آسمان را من جگرخون کردم از اندوه خویش

در جگر گاه افق، خورشید، سوزن سوزن است

این که می جوشد میان هر رگم دردی است داغ

سینه ام آتش گرفت و شد نگاهم شعله بار

خانه میسوزد، نمایان شعله ها از روزن است

آه، سیمین! گوهری گمگشته در خاکسترم