شام ابرآلود طبعم را دمی چون روز کردی

گر چه بشکفتی ولی در عالم خوابم شکفتی

بر لبش، ای بوسه شیرین تر از جان! غنچه کردی

گل شدی، بر سینه هم رنگ سیمابم شکفتی

آذرخشی بودی و در جان بی تابم شکفتی

یک رگم خالی نماند از گردش تند گلابت

ای گل مستی که در جام می نابم شکفتی