آذرخشی بودی و در جان بی تابم شکفتی

بر لبش، ای بوسه شیرین تر از جان! غنچه کردی

گل شدی، بر سینه هم رنگ سیمابم شکفتی

شام ابرآلود طبعم را دمی چون روز کردی

یک رگم خالی نماند از گردش تند گلابت

ای گل مستی که در جام می نابم شکفتی

بستر خویش از حریری نرم چون مهتاب کردم