موج خیز هوس این دل شیدا نکند

وین سبک جوش گران مایه - که خون نام وی است-

ره به آوند تهی مانده رگ ها نکند

یاد آغوش کسی سینه آرام مرا

دیده آن گونه فروبسته بماند که اگر

صد چمن لاله دمد، نیم تماشا نکند

لیک امروز که سرمست می زندگیم